Geschreven door: Dewi Deijle
Laatst geüpdatet op 30 juni 2022

Op 16 juni 2022 vond het adoptiedebat plaats. Naar aanleiding hiervan heb ik de minister voor rechtsbescherming, Franc Weerwind, een paar brieven doen toekomen. De zoveelste brief, want in de afgelopen jaren heb ik er al heel wat van gestuurd naar toenmalige minister Sander Dekker, zijn ministerie en Tweede Kamerleden. Helaas, nog niet met het gewenste effect.

Tijdens het debat was Argos Medialogica aanwezig voor hun aflevering 'Al red je er maar één'. Welke beelden domineren het debat rond het adoptiedossier? En wat is het effect daarvan op de aanpak van misstanden in het adoptiesysteem? Bekijk de uitzending, waar ook ik mijn medewerking aan heb verleend, op 3 juli 2022 op NPO 2 om 22:20.

Brieven

1. Bezwaar subsidieplan generieke ondersteuning voor o.a. groepsrootsreizen
2. Reactie n.a.v. adoptiedebat 16 juni jl - over subsidie rootsreizen voor interlandelijke geadopteerden - 270622
3. Aanbieding brief stop met interlandelijke adoptie - 230522
4. Aanbieding brief over rootsfonds voor interlandelijke geadopteerden - 090522

De brieven zijn verstuurd naar de leden van de vaste Kamercommissie Justitie en Veiligheid, Directoraat-Generaal Straffen Beschermen, Directie Control Bedrijfsvoering en Juridische Zaken en de Centrale autoriteit Internationale Kinderaangelegenheden.

» Trouw, 3 juni 2022: opinieartikel Dewi Deijle, over kinderhandel. "Waarom niet stoppen met interlandelijke adoptie? We weten dat fraude blijft bestaan"

Nederlands Juristen Comité voor de Mensenrechten

Op 7 april 2022 heeft het NRC een opinieartikel geplaatst, geschreven door Geeske Ruitenberg, Aysel Sabahoglu en mij (werkgroepleden van de werkgroep Jeugdrecht van het Nederlands Juristen Comité voor de Mensenrechten (NJCM)). Lees ook de open brieven die het NJCM heeft gestuurd naar de minister van rechtsbescherming en de vaste commissie van het ministerie van Justitie en Veiligheid. Helaas ontving het NJCM op 17 mei 2022 een weinig verrassende reactie.

» Reactie op de oproep van het NJCM Rootsfonds- MinJenV-170522
» NRC, 7 april 2022, opinieartikel NJCM: "Zoeken naar je roots. Waarom er een fonds moet komen voor geadopteerden"
» NJCM roept de nieuwe minister voor rechtsbescherming op een rootsfonds op te zetten, open brief 22 maart 2022.
» Bijlage bij open brief - Compensatieregelingen voor Slachtoffers
» NJCM roept nieuw kabinet op rootsfonds op te zetten voor geadopteerden uit buitenland, open brief 6 september 2021.
» Reactie NJCM op het rapport ‘Commissie onderzoek interlandelijke adoptie’, 7 juni 2021.
» NJCM onderschrijft RSJ-advies over interlandelijke adoptie, 16 januari 2017.

De brieven zijn verstuurd naar de leden van de vaste Kamercommissie Justitie en Veiligheid, Directoraat-Generaal Straffen Beschermen, Directie Control Bedrijfsvoering en Juridische Zaken en de Centrale autoriteit Internationale Kinderaangelegenheden.

Reactie op opheffing adoptiestop

Naar aanleiding van het nieuws op 8 april 2022 over het opheffen van de (tijdelijke) adoptiestop, heb ik even een kort geschiedenislesje in elkaar gezet (zie video hieronder), om te laten zien hoe bizar ik de keuze van de minister voor Rechtsbescherming, Franc Weerwind, vind. Hoewel mijn focus meer ligt op rechts- en identiteitsherstel, wil ik hier toch wel iets over kwijt. Ik ben er verbaasd over dat het kabinet ervoor ‘kiest’ dat interlandelijke adoptie ‘uitsluitend’ nog een mogelijkheid blijft voor kinderen voor wie nog geen passende opvang voorhanden is in landen van herkomst. Dit impliceert dat het zogeheten subsidiariteitsbeginsel, dat is opgenomen in artikel 21 van het VN-Kinderrechtenverdrag (IVRK), nooit goed is nageleefd.

Verder ben ik verbijsterd over het plan om de bemiddeling van adoptie neer te leggen bij één organisatie die onder overheidstoezicht komt te vallen. Zo worden we eigenlijk teruggeworpen in de tijd. In 1975 is al een poging gedaan tot centraliseren van het adoptiebemiddelingssysteem. Dat is toen mislukt, over de rest maar niet te spreken.

Ook met versterkt overheidsgezag is fraude in adoptieprocedures niet te voorkomen. Onder andere door artikel 4 van het Haags adoptieverdrag is adequate controle en toezicht door het ontvangende land, dus ook Nederland, niet mogelijk. Waarom dan toch weer het verkeerde wiel opnieuw proberen uit te vinden? Na 66 jaar interlandelijke adoptie en misstanden, heeft Nederland kennelijk niets geleerd.

Terwijl het kabinet expliciet bevestigt dat misstanden niet zijn uit te sluiten en een waterdicht systeem niet is te garanderen, wordt evengoed besloten tot continuering van interlandelijke adoptie. Voor mij is dit werkelijk onnavolgbaar. Kinderhandel blijft op deze manier gefaciliteerd door de Nederlandse overheid.